This could be a gallery

This could be a gallery is niet alleen de titel van het unieke werk van kunstenaar Randoald Sabbe, dat speciaal voor ons project werd bedacht en gemaakt en visueel meteen de aandacht trok. Het is tegelijk een statement en een gedachte die mooi samenvat wat er tijdens dit project samenkwam: kunstenaars, kunst, SCHAAP als enige niet-galerie tussen vele gerenommeerde namen, maar vooral de vraag waar de grens ligt tussen al die werelden.

This could be a gallery is geen vraag, maar roept wel vragen op.

Waarom zou dit een galerie kunnen zijn? Het is precies wat je op een premium kunstbeurs als deze zou verwachten.

Als het dan geen galerie is, wat is het dan wel? En waarom neemt SCHAAP hier deze plaats in?

Is een plek op een kunstbeurs waar nota bene ‘echte’ kunstenaars in situ een werk creëren, dan per definitie geen galerie? Waarom doen we dit eigenlijk? En als dit niet hun galerie is, wat betekent deze plek dan wél?

Is This could be a gallery een soort kritiek van de kunstenaar zelf op het concept van de kunstbeurs? Of eerder een persoonlijke reflectie op hoe onze manier van werken misschien dichter bij die van een galerie aanleunt dan op het eerste gezicht lijkt? Is het een kritische blik op onze aanwezigheid, of wordt die aanwezigheid juist door de opvallende acties geapprecieerd?

En is het tegelijk een knipoog naar de vele Belgische privécollecties en collectioneurs, waar kunst soms zo sterk deel gaat uitmaken van een woning dat die plek zelf bijna een galerie, of soms zelfs een museum, wordt?

De opzet van onze aanwezigheid was in essentie eenvoudig: bezoekers op een andere manier prikkelen, hen laten stilstaan en hen vanuit een onverwachte hoek laten kennismaken met het SCHAAP verhaal. Daarom nodigden we vijf kunstenaars uit, elk met een eigen discipline, een eigen beeldtaal en een eigen manier van kijken, om binnen dit verhaal iets te creëren.

Voor Randoald Sabbe werd dat een neonwerk dat als visuele bijdrage en tegelijk als overkoepelend en dragend element binnen de stand fungeerde. Voor de vier andere kunstenaars maakten we telkens een specifiek kledingstuk uit zorgvuldig gekozen Belgisch linnen van het gerenommeerde Libeco huis, waarop zij tijdens de beurs live hun eigen werk en beeldtaal konden ontwikkelen.

De keuze voor Belgisch linnen was daarbij allesbehalve toevallig. Uiteraard is het een materiaal waarmee wij zelf werken en waaruit we graag tailored garments maken. Maar linnen draagt binnen dit project nog een tweede betekenis. Het is niet alleen een stof die zich uitstekend leent tot kleding, maar ook al eeuwenlang een vertrouwde drager voor de schilderkunst. België beschikt bovendien nog steeds over een bijzondere expertise in het vervaardigen van hoogwaardig linnen.

Zo werd het kledingstuk tegelijk drager en canvas. Wat normaal wordt gemaakt om te worden gedragen, werd nu het vertrekpunt voor een nieuw werk.

Elke dag kwam er een werk bij. Een nieuwe kunstenaar, een andere beeldtaal, een nieuw verhaal. De stand veranderde daardoor voortdurend en werd gaandeweg een levend geheel dat zich voor de ogen van de bezoekers ontvouwde.

Voor ons werd This could be a gallery uiteindelijk vooral een momentum waarin verschillende werelden elkaar vonden: vriendschap en kunst, kunstenaars en publiek, het atelier en de beursvloer, en de soms verrassend dunne grens tussen een kunstwerk en een kledingstuk.

Het was een privilege om dit samen met vijf fantastische Belgische kunstenaars te mogen realiseren. Niet vanuit een vooropgezet commercieel verhaal, maar vanuit vriendschappelijk enthousiasme, wederzijds respect en de goesting om iets anders te doen.

Een performance, maar ook een actie binnen het eerder contemplatieve karakter van een kunstbeurs.

En die actie bleek bijzonder goed te werken.

Als kleine, niche tailoringpartij mogen we zonder blozen zeggen dat ook dit voor ons een mooie erkenning is. Een erkenning van onze onvermoeibare creatieve spirit en ons doorzettingsvermogen, maar ook van de waarde die we doorheen de jaren zijn blijven hechten aan oprechte relaties en kruisbestuiving met mensen uit de wereld van kunst en cultuur.

Dat de gevoeligheid voor wie we zijn en voor wat we op onze eigen manier proberen te realiseren ook hier haar plaats bleek te vinden, was bijzonder fijn — zeker omdat we in vele opzichten de vreemde eend in de bijt waren.

Zoals zo vaak binnen het SCHAAP-verhaal was de insteek van dit project niet in de eerste plaats commercieel. Wel om te inspireren, te verwonderen en opnieuw te laten zien dat het ook anders kan.

Hieronder een kort overzicht van de verschillende werken die tijdens de beurs werden gerealiseerd, samen met wat meer informatie over de betrokken kunstenaars.

Met grote dank aan de organisatie van Art Antwerp voor deze uitzonderlijke opportuniteit, aan de kunstenaars voor hun vertrouwen, enthousiasme en vrijgevigheid, aan Libeco als partner voor het Belgische linnen en natuurlijk aan de vele bezoekers die even stilstonden, vragen stelden, keken en het verhaal mee vorm gaven.